Omzumun Üstünde Bir Gökkuşağı Var

Bir önceki postta bahsettiğim Rize yağmurları başladı. Hatta dün sabah evden çıktığımda tepemden yağmur değil de sürahiyle su boşalıyor sandım. O kadar çok ıslandım ki ıslanan ayakkabılarım akşama kadar kurumadı ve "ucube" dediğim yağmur botlarından almaya "vırç..vırç..vırç" diye ses çıkaran ayakkabılarla tüm gün gezince karar verdim. Akşamında gidip biraz daha giyilebilir bir şey buldum da aldım artık Rize yağmurları beni pes ettiremez :)

Bu akşamsa gurbette bana ablalık yapan Sevgili Dilek Hocamın telefonuyla mutlu oldum önce.
"Burada öyle bir gök kuşağı çıktı ki hemen aklıma sen geldin, görmelisin atla gel sen gelene kadar kaybolmaz belki!" dedi. Gideceğim mesafe 15km civarında. Gök kuşağı gördüğünde aklına geldiğim insanların varlığı çok çok mutlu etti beni." Kısa zamanda tanımışlar beni demek ki, ne şanslıyım!" diye düşündüm. Sonra telefonu kapatıp camdan baktığımdaysa mutluluğum katlandı yukarıdaki görüntüyle. Gök kuşağı görmeyeli o kadar çok olmuş ki hatırlamıyorum bile en son ne zaman gördüğümü. Ama bu kadar net ve ikili olması da ayrı bir güzeldi.

Aynı gün içinde hem hüznü hem mutluluğu yaşadım. Son 2 haftada yaşadıklarımızla "Ne kadar büyüdük!" konuşu sohbetler yaptık . Kardeşim dediğim dostlarımın yeni bir hayata adım atma heyecanlarını, birinin anne olmasını hep bu 2 haftada yaşadım. Kendimle ilgili plan yapmamaya ve tamamen teslimiyet içinde olmaya kadar vermişken, çıkan bir gök kuşağının hâla beni mutlu etmeye yettiğini görüp, içimdeki çocuğun ölmemiş olmasına sevindim.

Ve bu postu yazarken kulağımda Çengelköy' de ki evimizde gramofonda dinleyebildiğimiz tek şarkı olan THERE'S A RAİNBOW ROUND MY SHOULDER ı dinleyip hüzünleniyorum...

"Yüreğine Sor" filmi düşürdü bizi yollara :)

Gezi yazısı yazma niyetiyle bilgisayar başına geçmişken kendimi film yazıyor buldum nedense :)

Filmimiz Yüreğine Sor. Karadenizde geçen bir "sevdaluk" hikayesini diyebiliriz en özet şekliyle. Afişten de anlaşılacağı gibi dini motifleri olan ve inanç farklılıklarının işlendiği bir film. Beni rahatsız eden noktaları olmasına rağmen, genel olarak film bittiğinde masal dinlemişsiniz gibi hissettiriyor. Bu masalsı havayı veren bir çok unsur var, kostümler,konuştukları ağız, müzik ( ki Karmate grubunu tanımam bu filmle olmuştur, çok da iyi olmuştur)  ama en çok Karadeniz doğası. Film Rize'nin Çamlıhemşin ilçesinin Şenyuna Köyü'nde(eski adıyla Çinçiva'da) çekilmiş. Filmi bana ısrarla tavsiye eden ve beraber izlediğimiz arkadaşımla film sonrası "buraya gitmemiz lazım!" demiştik ve 4 ay sonra bu hedefimize ulaştık.

Yukarıdaki fotoğraf ilk olarak videonun 22.saniyesinde görünen ve film boyunca gördüğümüz meşhur köprünün fotoğrafı. Biz kendisini bulmak için neredeyse bütün köyle röportaj yapmak zorunda kaldık. En son yol kenarında el işleri satan teyze uzun uzun tarif edip sonunda da "Ödüllü Sonbahar filmini de izleyin onda ben oynadım" demeyi ihmal etmedi ve sayesinde köprümüzü bulduk. Filmde teknolojinin yardımıyla bütün köyün merkezinde gibi gösterilen o kocaman(!) köprünün, aslında kuytu bir yerde, gözden uzakta olan ve etrafında hiç ev olmayan bir yer olduğunu görmek hayal kırıklığına uğrattı tabi ki biraz ama arkadaşımın mutluluğunu görmek bile yetti.

Yol tarif eden, Sonbahar'da oynadığını söyleyen teyze :)

Filmin baş kahramanları Esma ve Mustafa'nın evlerini bulmaksa köprü kadar kolay olmadı. Off-road a yakın bir adrenalinden sonra birbirlerine yakın olmalarını beklediğimiz iki evin nereneyse iki ayrı tepede olduğunu görüp tekrar bir hayal kırıklığı yaşadık :)

Esas oğlan Mustafa'nın evi

Esma'nın evi ama malesef geniş açı çekmemişim

Esma'nın evinin gerçek sahipleri bahçelerinde ilk sürgün çayları topluyorlar :))

Aşağıdaki fotoğrafsa köyün en işlek köprüsü, Doğu Karadeniz böyle taş köprülerinin altından buz gibi dereler akan cennet gibi bir yer işte...